Vervolg van Stonehenge: Kruispunt van Aardstralen.
De Stonehenge Glastonbury Leylijn.
Glastonbury is een heel oude plaats en is op dit moment een centrum voor New Agers, omdat het Avalon zou zijn, een voor de Kelten heilige en magische plaats. De Tor, een heuvel met daarop de resten van een Christelijke kerk zou een plek zijn waar Merlijn vaak vertoefde. De Tor is indrukwekkend, maar ik vind de toren storend, als ik hem herken als Christelijke kerktoren. Vanuit de verte, als je de toren nog niet duidelijk kunt waarnemen is het veel indrukwekkender. Onder aan de berg zijn twee bronnen te vinden met genezend water. Voor mij was de plek waar de ruines van de abdij staan de enige plek waar rust te vinden was en waar de tijd doorgaat. De rest van de stad lijkt stil te staan, met alle muffe geuren en tekenen van afbraak die dat met zich meebrengt. De plek met de ruïnes van de abdij, waar de Tor nog juist zijn schaduw op werpt, straalt kracht uit en geeft een indruk van de power die er ooit in de hele stad geweest moet zijn. De heuvel met de Tor schijnt oorspronkelijk een doolhof geweest te zijn. Als je de heuvel opgaat, zoek je je levensdoel; als je de heuvel afgaat, ga je je levensdoel vormgeven in de wereld. Avalon was geen plek om te blijven hangen, maar om wijsheid en kracht op te doen en die daarna in de wereld te brengen. Ik heb een heel tevreden gevoel als we Glastonbury verlaten. Wat ik nodig had heb ik ontvangen, ik kan weer even vooruit.
(We hebben de andere punten op de leylijn niet bezocht. Deze leylijn heeft meer dan drie verbindingspunten.)
Stonehenge - Woodhenge Leylijn.
Vlak bij Stonehenge is een veel kleinere cirkel te vinden: Woodhenge. Tussen de twee cirkels in Stonehenge en Woodhenge, zijn Long Barrows en Tumuli (oude begraafplaatsen), zodat de lijn tussen de twee plaatsen wordt beschouwd als een leylijn.
Van Woodhenge is niet veel meer over, wat voornamelijk te danken is aan het feit dat er nooit stenen hebben gestaan, maar dat de ring was afgebakend door houten palen. Op de plaats waar de palen hebben gestaan zijn betonblokjes neergezet, zodat je kunt zien waar de houten palen hebben gestaan.
Mijn eerste indruk is dat het een klein doolhof is. Ik loop via de spiralen naar het middelpunt met in mijn gedachten de vraag wat mijn levensdoel is, zoals je volgens de overlevering door een doolhof hoort te lopen. "Als je dicht bij je levensdoel bent, is de dood vlakbij": is de eerste gedachte die mij invalt als ik bij het centrum ben. Mijn oog valt op een dode muis die op een van de betonpalen ligt.
Ik ga in het centrum op de grond zitten. Slachtsteen, offersteen, zijn de gedachten die bij me opkomen. Ik word erg moe. Als we buiten de stenen komen, op de parkeerplaats ben ik al weer snel helemaal opgeknapt. Later lees ik dat in de buurt van het centrum van Woodhenge een graf is gevonden van een kind van een jaar of 3. De schedel van het kind is gespleten. Offer of een ongeluk?
STONEHENGE-AVEBURY: LEYLIjN.
Geheim Militair Punt.
Avebury ligt een kilometer of 20 ten noorden van Stonehenge. Het hele dorp is eigenlijk een grote stenen cirkel, de grootste die er in Engeland te vinden is, en gebouwd tussen 3700 en 2000 voor Christus. De stenen cirkel is door een avenue van stenen verbonden met een kleinere cirkel die Sanctuary wordt genoemd. Net buiten het dorp is bovendien Silbury Hill te vinden, een door mensenhanden gemaakte heuvel, ook wel de enige piramide van Engeland genoemd. In Avebury worden vaak graancirkels gevonden, wij hebben er ook een gezien. Wij komen uit de richting van Marlborough en bezoeken eerst het Sanctuary. Tussen Stonehenge en Avebury is een gevarenzone, die toebehoort aan het leger, maar op de kaart is te zien dat er graven liggen en waarschijnlijk ook een dorp is geweest. We proberen er toch te komen, maar worden onverbiddelijk teruggestuurd door een vertegenwoordiger van het Britse leger, die ons vertelt dat er schietoefeningen worden gedaan in het gebied en dat we het risico lopen neergeschoten te worden. We proberen hem uit te horen over het punt dat we zoeken, maar hij doet er nogal minachtend over. Het zijn wat zandheuvels volgens hem. Ik vraag hem of ze door het leger misschien wat beschoten zijn, maar dat ontkent hij stellig, het was al nooit veel bijzonders. We zullen het dus moeten doen met twee punten op de leylijn.
Het Sanctuary.
De oorspronkelijk ring van stenen is geheel weg. Op de plaats waar de oorspronkelijke stenen hebben gestaan zijn stenen paaltjes geplaatst, zodat je je nog een idee kunt vormen hoe de stenen hebben gestaan. Het is een vrij kleine ring. Er grazen schapen tussen de stenen, dus het hek moet goed gesloten worden.
Dit is een cirkel waar ik me lekker voel en waar ik energie krijg. Het voelt er gezellig, vrouwelijk, knus, en in het centrum zelfs feestelijk en humoristisch. Ik vraag me af of dit echt van oorsprong een heiligdom is geweest, zoals de naam doet vermoeden. Het voelt meer aan als een plaats waar je de huwelijksnacht zou doorbrengen. De plek zit er nog niet op menselijke bewoners te wachten. Ik krijg het gevoel dat we welkom zijn, evenals de grazende schapen, maar als je hier een huisje zou bouwen, zou je nog wel eens last kunnen krijgen van klopgeesten. Buiten de cirkel vinden we een paar grote stenen. Een boer zegt dat hij ze uit zijn weiland heeft gegooid, omdat zijn ploeg er van kapot ging.
Ik ga op een van de stenen zitten. Ze zijn afkomstig van een begraafplaats, maar ik denk niet dat ze van het Sanctuary zelf zijn. In het weiland waar ze uit afkomstig zouden zijn volgens de boer, ligt ook een heuvel, die best eens een door mensenhanden gemaakte grafheuvel zou kunnen zijn.
Silbury Hill.
In Avebury aangekomen zien we het eerst Silbury Hill en daar stoppen we om het te bezoeken. Op een tegenoverliggende heuvel zien we een graancirkel. Silbury Hill mag niet worden bezocht of beklommen. Het is blijkbaar een plek die bescherming nodig heeft, of zijn er mensen die te overbezorgd zijn? We kunnen niet dicht genoeg bij de heuvel komen, dus we rijden verder naar Avebury.
Avebury: de stenen cirkel.
Weer zo’n vermoeiende plaats voor mij. Eigenlijk wil ik maar het liefst weer meteen gaan, maar de rij stenen cirkels is boeiend om te zien en bovendien kun je hier de stenen aanraken. Ik moet moeite doen om mijn handen op een steen te leggen, op de een of andere manier zijn ze niet aantrekkelijk. Ze zijn maar half zo groot als de stenen bij Stonehenge en dat zou de oorzaak kunnen zijn dat ze voor mij maar "half" aanvoelen. Bovendien zijn ze bij de restauratie van de cirkel blijkbaar niet allemaal op de goede plaats teruggezet en daardoor zijn ze het "contact" met elkaar kwijt. Daar ben ik erg van verrast, het is nooit bij me opgekomen dat stenen op de een of andere manier contact met elkaar hadden.
White Horse.
Een heel opmerkelijk verschijnsel rond Avebury zijn de White Horses waarvan er 7 te vinden zijn rond Avebury. Mensen hebben in vroeger eeuwen (het oudste white horse stamt van 800 nc) greppels gegraven en opgevuld met witte kalk, zodat je een groot wit paard ziet dat tegen een heuvel staat.
Conclusie.
Uit onze lichamelijke waarnemingen en pendel experimenten maak ik op dat op deze lijnen inderdaad een opmerkelijke energie heerst, maar bepaald geen positieve. Ik voelde mij wel opmerkelijk goed op plekken die een paar honderd meter van de leylijn af bevonden. Tegenwoordig is geen enkel punt op de leylijn bewoond. Het zijn allemaal toeristische trekpleisters of verlaten heuvels geworden. Misschien dat in vroeger tijden de energie een stuk beter was op deze plaatsen en is er een verandering opgetreden.
Wetenschap en Aardstralen.
Wetenschappelijk bestaan aardstralen niet. Als sinds 1935 heeft de wetenschap zich ervan teruggetrokken. Er is tot nu toe geen enkel instrument ontwikkeld waarmee men positieve of negatieve energie van de aarde kan meten. Alleen menselijke waarnemingen gebruik makend van gevoel, wichelroedes en pendels zijn in staat ze waar te nemen. Volgens mij bestaan deze aardstralen, vooral in het gebied in Hampshire. Ik heb ze waargenomen, maar iedereen heeft het recht om sceptisch te staan aangaande mijn waarnemingen. Ik heb geen enkel middel om ze te bewijzen.
