Cerridwens Streven.

Op een eiland van de sidhe, een magisch oord dat de Ouden bekend was als het Land Onder de Golven, leefde eens een wondermooie tovenares, een heks, met de naam Cerridwen. Haar wilde schoonheid werd verhoogd door de wetenschap dat zij, meer dan wie ook, buitengewone profetische vermogens en innerlijke wijsheid bezat. Haar wezen zelf droeg inspiratie voor alle eeuwen uit. Het geschiedde dat Cerridwen een zoon baarde. Ze noemde hem Morfran, wat 'donker' betekent, want hij was zo zwart als een maanloze nacht. Maar anderen noemden hem Afagddu, en zeiden dat hij lelijk was en niets bijzonders kon. Als alle goede moeders maakte Cerridwen zich zorgen over haar zoons toekomst en wilde alleen het beste voor hem. Ze besloot hem al haar kennis te schenken. En aldus creëerde ze de Kookpot van de Diepe Wijsheid voor haar zoon. Omdat ze een perfectioniste was, én dit het allerbelangrijkste brouwsel tot nu toe moest worden, tobde de grote Cerridwen over elk ingrediënt. Elk kruid, iedere wortel, elk druppeltje mystiek water werd doortrokken met haar leven en bij precies de juiste positie van maan, sterren en zon toegevoegd. Een blinde man moest het vuur onder de kookpot brandend houden, terwijl een jongetje dat Gwion heette de opdracht kreeg in de inhoud te roeren. Negen machtige heksen liepen een jaar lang om de kookpot heen en bliezen hun magische adem over de pruttelende vloeistof heen. In de dagen en nachten dat ze bezig was met de bereiding van haar brouwsel putte Cerridwen zichzelf uit, want het was werkelijk alsof ze zichzelf, al haar kennis en kracht, in het geschenk voor haar zoon stopte. Aan het eind van het jaar zouden drie druppels vloeistof geproefd kunne  worden, en die drie druppels alleen al met Cerridwens kennis verbonden vermogens en verantwoordelijkheden aan de proever overdragen. De nacht voordat de toverij zou worden uitgeprobeerd, legde Ceridwen de kleine Morfran bij de kookpot en legde zichzelf in het bos te rusten. Terwijl Cerridwen sliep, duwde, net bij het aanbreken van de dag, de jonge Gwion Morfran bij de kookpot weg. Hij stak zijn duim in het ziedende vocht en vervolgens in zijn mond, om hem af te koelen, en daarbij kreeg hij drie volmaakte druppels van Cerridwens toverdrank binnen. Het kokende vocht, dat nu bedorven en giftig was geworden, begin zo heftig te borrelen dat het de ijzeren band om de kookpot deed springen. Wakker schrikkend als door een nachtmerrie vloog Cerridwen overeind. Woedend om dit verraad en in het smartelijk besef dat haar wereld ineen was gestort, zette ze de achtervolging in op Gwion, de jonge dief. Met gebruikmaking van zijn nieuwe toverkrachten veranderde Gwion zch in een haas en sloeg op de vlucht. Cerridwen liet het er niet bij zitten, nam de gedaante aan van een windhond en stoof achter hem aan. Net toen ze hem zouden inhalen, veranderde Gwion zich in een vis en dook de rivier in. Niet in het minst uit het veld geslagen veranderde Cerridwen zich in een otter. Toen hij omkeek zag Gwion Cerridwen vlak achter zich aan komen. Zijn angst gaf hem vleugels en Gwion nam de gedaante aan van een vogel en zwierde omhoog de lucht in. Toen hij weer omkeek zag Gwion Cerridwen in de gedaante van een grote havik naast zich vliegen, met vuurspuwende ogen. Op de drempel van de dood ontdekte Gwion een tarweveldje ver onder zich. Hij schoot omlaag en veranderde zichzelf in het allerkleinste tarwekorreltje. Maar met de scherpe blik van de havik zag Cerridwen wat hij had gedaan. Ze veranderde zichzelf vlug in een hen met zwarte kam en pikte erop los tot ze alles wat Gwion was geweest had opgeslokt. In de mening dat de strijd voorbij was en recht geschied, ging Cerridwen naar huis terug. Maar in haar schoot begon het kleine zaadje dat Gwion was geweest te groeien. Beseffend dat ze in verwachting was van Gwion, zwoer Cerridwen elke dag van die lange negen maanden van haar zwangerschap dat ze hem zou ombrengen zodra hij geboren was. Maar toen het zover was kon Cerridwen zichzelf er niet toe brengen het wezentje dat ze had voortgebracht te wurgen. En dus stopte Cerridwen hem op Beltane, rond de eerste mei, in een leren zak, bind die zorgvuldig dicht, en mikte hem in een woest voorkolkende rivier, om verder zalf zijn weg te vinden.

Einde.