Als stamland der Kelten worden verschillende gebieden opgegeven. C.Jullian denkt aan Noord-West-Duitsland, Denemarken, Jutland en Friesland; andere denken aan Noord-Oost-Frankrijk, omdat daar zoveel steden namen zich uit het Keltisch laten verklaren. Met de meeste waarschijnlijkheid kan men het oorspronkelijke woongebied der Kelten plaatsen in Zuid-West-Duitsland, tussen de Rijn, Main en Donau, waar men niet alleen Keltische steden namen, maar ook Keltische rivier namen vindt, zoals de Dubra (van kelt. dubron is 'water'), de Tauber; Labara (de luid ruisende), de Laber; Lutra, de Lauter en Rijn (samenhangend met het iers, rian 'water', 'zee'). Van Zuid-West-Duitsland moeten de Kelten zeer vroeg naar Noord-Oost-Frankrijk getrokken zijn, waar zij van de voorbevolking de namen van rivieren overnamen, maar aan hun eigen nederzettingen Keltische benamingen gaven. Een andere zeer oude emigratie, die voor 800 v.Chr. moet worden gesteld, heeft de Kelten naar Groot-Brittannië gebracht. Het eerste der Britse eilanden, waar ze zich vestigden, was Ierland. Hierheen waren ze getrokken van de Noord-Franse kusten en van de monden van de Loire, echter niet over Engeland, maar rechtstreeks. Van Ierland uit verbreidden deze Keltische stammen, die de naam Goidels droegen, zich over Engeland en later over Schotland. Een tweede Keltische invasie in Groot-Brittannië volgde omstreeks 300 a 200 v.Chr. Nu waren het hoofdzakelijk Belgische stammen, die overstaken, en de duur van dit trekken omvatte jaren en jaren. Ten tijde van Caesar was het nog in volle gang. Deze tweede golf van Kelten, die naar Engeland emigreerden, bestond uit Britten. Ze vestigden zich in Wales en Cornwallis. Onder Brits of Welsh wordt dan ook hetzelfde verstaan. Soms wordt daar ook het woord Cymrisch of  Kymrisch voor gebruikt. Intussen waren vanaf de 5e eeuw de Germanen komen opzetten, die de Kelten uit hun oorspronkelijke woonplaatsen in Zuid-West-Duitsland verdrongen. Kelten trokken naar het Iberisch schiereiland, waar zij zich met de Iberiërs vermengden tot de Keltiberiërs. In de 5e en 4e eeuw begonnen de invallen in Italië, waar de Kelten in 390 het Capitool van Rome bestormden, maar moesten terugtrekken. In de Po-vlakte bleven zij evenwel gevestigd; daarvandaan dat de Romeinen spraken van 'Gallia Cisalpina'. Andere Keltische stammen hadden zich gevestigd ten Oosten van de Adriatische Zee en trokken verder naar de Balkan-gebieden, waar zij een verbond met Alexander de Grote sloten, en vandaar naar Klein-Nazie, waar zij in de 3e eeuw v. Chr. het rijk der Galaten stichtten, wier afstammelingen wel bekend zijn door de Brief van de Apostel Paulus. Daarmee was het Keltenrijk op het hoogtepunt van zijn macht en uitbreiding gekomen. We moeten ons dit Keltenrijk echter voorstellen in de vorm van militaire bezetting. Doch dit geldt vooral voor de landen in het Oosten, niet voor de gebieden, waar de vestiging der Kelten van veel oudere datum was en waar zij nog eeuwen lang zouden blijven, zoals Gallië, Ierland, Wales en Schotland. In deze landen is er werkelijk een Keltische samenleving of maatschappij gevormd. Na op hun hoogtepunt gekomen te zijn, zagen de Kelten bijna onmiddellijk het verval van hun macht. Kan de chronologie der Keltische emigratie merendeels slechts in het ruwe worden aangegeven, vanaf de 3e eeuw beschikken we over gegevens, waarvan ook de tijdsbepaling vaststaat. Terwijl de Germanen steeds meer druk uitoefenen op de Kelten, beginnen ook Rome en Carthago op te dringen. Kort voor 200 v.Chr. doen de Romeinen zich al gelden in zuid-oost-Frankrijk en onderwerpt Hannibal Spanje. In het midden van de laatste eeuw v.Chr. (58-50) verovert Caesar geheel Gallië en dan worden achtereenvolgens de verschillende Keltische gebieden bij het Romeinse wereldrijk ingelijfd, tot Engeland toe (van 78 tot 85), alleen Ierland en Schotland blijven vrij. Zo zijn de Kelten door de geschiedenis dus niet bijzonder begunstigd. Van hun eens zo uitgestrekte rijk, dat op het tijdstip van zijn grootste omvang ging van Ierland en Brittannië tot in Klein Nazie toe, en Frankrijk, België, het zuidelijke deel van het tegenwoordige Nederland, Spanje, de Po-vlakte, Zuid en West-Duitsland, de Donau-vlakte en een gedeelte van Klein-Nazie omvatte, is in de loop der eeuwen niets meer overgebleven.

De Kelten

De taal der Kelten

Vormden de Kelten een ras

Keltische goden en godinnen

De levensvisie van de Kelten

Home.