Meditatie.

De reis lang uit liggend, in een bootje

dein ik op de golven naar de toekomst.

De blauwe lucht is mijn getuige,

zilveren vogels, mijn gezang, de lading, het verleden.

De branding laat me stranden op een goudgeel strand,

de lading  breng ik  naar een bestemming.

Mijn blote voeten raken het warme zand en schelpen paden moet ik bewandelen,

snijdend tot het bloedens toe met de lading op mijn schouders.

Met volle moed bestijg ik een berg die is opgerezen,

het pad is stijl en zwaar.

Gekleed in wit gewaad betreed ik een tempel,

een tempel van glas! zo helder! zo sereen!, zo warm!

Dit was mij bestemming, hier moest de lading heen,

een oude witgrijze man nam de lading in ontvangst.

Stilte gaf hij me terug een lading wat niets woog,

zijn heldere blauwe ogen gaven me een opdracht, zonder te spreken, zonder geluid.

Ik moest voor zijn lading te zorgen,

een bestemming gaf hij niet mee.

Terug naar mijn bootje was er de berg er niet meer,

het schelpen pad was zacht als mos,

de wonden aan mijn voeten, van de zware heen weg waren genezen!

En de zee, die was glad als een spiegel,

de zee is mijn getuige, de zilveren vogels, mijn gezang.

De stroming neemt me mee naar het onbestemde

Niet naar van waar ik kwam.

Onder weg met een lading, met nog een onbekende doel,

en doel, die ik zelf in mag vullen.

Art de Druïde.

Terug.