Stonehenge: Kruispunt van Aardstralen.
Door: Olga Berger.
Vanaf Stonehenge richting zee zijn meerdere resten te vinden van oude culturen. Ze liggen in een rechte lijn, een Leylijn of aardstraal. Een Leylijn is niet te zien, maar is de verbinding van drie of meer belangrijke, door mensen gemaakte punten in het landschap die op een rechte lijn liggen. Men gaat er van uit dat er een aardstraal loopt over die punten, die door vroegere volkeren werd gevoeld. De aarde gaf op die lijn energie af, of liever gezegd, een bijzonder soort energie af. Leylijnen werden oorspronkelijk niet geassocieerd met aardse energieën. De ontdekker van de leylijn (Watkins), kwam tot de ontdekking dat er, tussen opmerkelijke punten in een landschap, zoals bergen, heuvels of dalen die op een lijn lagen, cultuurresten te vinden waren die de lijn als het ware benadrukten, en ook op een lijn lagen. Zijn theorie was dat die cultuurresten richtingaanwijzers geweest waren voor de mensen uit de prehistorie. Middeleeuwse kastelenbouwers en kerkenbouwers zouden die plek uitgezocht hebben om te bouwen doordat er al resten uit de prehistorie te vinden waren. De theorie dat leylijnen ook aardstralen waren is wat later ontstaan, toen een wichelroedeloper de hele lijn volgde en tot de ontdekking kwam dat de hele lijn opmerkelijke uitslagen op zijn wichelroede lieten zien. In Hampshire, waar Stonehenge ligt, zijn ontzettend veel leylijnen te vinden en Stonehenge is daar het centrum van. Tijdens onze reis naar Engeland hebben we Stonehenge bezocht, een aantal lijnen gevolgd, de energie geprobeerd te voelen en de belangrijkste punten uitgependeld. Hieronder volgt een verslag.
Stonehenge.
De aanblik vanuit de auto als we Stonehenge voor het eerst zien is bijzonder indrukwekkend. Ik voel me alsof ik thuis kom. Als ik dicht bij de stenen sta voel ik me doodmoe. Het is alsof al mijn energie uit me gezogen wordt. Op de parkeerplaats voel ik me helemaal opknappen. Ik heb een experiment gedaan met een vel aquarelpapier. Het duurt heel lang voor de verf is opgedroogd, omdat het papier erg naar beneden trok en er in het midden een flinke deuk ontstond. Nadat het papier helemaal gedroogd was, kwam er een patroon te voorschijn, dat het best te vergelijken valt met een spiraal. Zo stelt men zich ook een chakra voor. Stonehenge wordt beschouwd als het centrum van leylijnen en aardstralen.
Stonehenge - Frankenbury Camp: Leylijn.
Punten op de leylijn:
Dit is een leylijn, waarvan we een heleboel punten hebben gevonden en die het meest interessant was.
- Old Sarum: een punt op de leylijn.
Een kilometer of 20 ten zuiden van Stonehenge is Old Sarum te vinden. Deze plek is 5000 jaar lang regelmatig bewoond geweest. Old Sarum is een door mensenhanden gemaakte heuvel, maar is nu verlaten. In 1219 is de bevolking weggetrokken en is Salisbury ontstaan. Tot 1832 hebben er nog een paar mensen gewoond. Op de heuvel hebben in de loop van de tijd 3 kastelen gestaan en een kathedraal. De kathedraal is gebouwd tussen 1075 en 1092. Vijf dagen nadat de kathedraal was ingewijd stortte hij in. De kathedraal is weer herbouwd, maar van deze kathedraal zijn ook alleen de fundamenten over.
Volgens een legende wint Arthur op Old Sarum een belangrijke slag tegen de Saxen. Volgens de plaatselijke overleveringen is dit de plek waar koning Arthur gestorven en begraven is. Er is geen spoor van graven te vinden en de pendel geeft geen duidelijk teken op de vraag of Arthur hier is geweest, laat staan dat hij hier nog zou zijn.
Het is schitterend weer als we bij Old Sarum aankomen. Voor mij voelt de plek aan alsof hij energetisch aan het herstellen is van de lange bewoning. Een plek die met rust gelaten moet worden. In ieder geval geen plek waar kracht van uitstraalt, maar waar je even vredig mag zijn. Vooral vredig, de plek voelt alsof er veel strijden zijn uitgevochten.
- De Kathedraal van Salisbury: een modern punt op de Leylijn.
Precies in het verlengde van de lijn die Stonehenge verbindt met Old Sarum ligt de kathedraal van Salisbury. Deze kathedraal is al 750 jaar een bedevaartsoord en wordt genoemd als een van de heiligste plaatsen in Engeland, wat dat dan ook moge voorstellen. De halfbroer van Richard Leeuwenhart ligt hier begraven. Ik ben onder de indruk van de blauwe glas-in-lood ramen, die nog niet zo heel oud zijn. De kathedraal voelt voor mij niet heilig, maar wel krachtig, levendig en ook "zakelijk".
- Een Ziekenhuis: een modern punt op de leylijn.
Het volgende punt op de lijn is het ziekenhuis van Salisbury. Het ligt precies op de lijn. Het zou aardig zijn om eens te onderzoeken of zieken hier sneller of juist langzamer genezen. Het heeft voor mij geen zin om er naar toe te gaan. Ik moet me heel erg afschermen in een ziekenhuis, anders krijg ik een douche van ellende over me heen.
- Clearbury Ring: een punt op de leylijn.
Clearbury Ring is niet eenvoudig te vinden en zeker niet makkelijk bereikbaar. We lopen en rijden nogal wat rond tot we een punt vinden waar we de heuvel kunnen zien. De wal die over de cirkel loopt is gelukkig duidelijk te zien, zodat we zeker zijn dat we de goede heuvel hebben. Volgens de legende heeft Koning Arthur hier een van zijn veldslagen gevoerd. Het graan is geoogst, zodat we het wagen om over het veld te lopen richting een hek. Daar is een pad naar de top van de heuvel. Het pad loopt over een kale vlakte, maar vlak langs een bosrand. Om het bos heen loopt prikkeldraad, zodat we daar niet in kunnen.
Er heerst angst op de heuvel. Misschien is dat niet goede woord, waakzaamheid is misschien beter. Bij ieder geluid sta ik op scherp. Er vliegen wat vogels op, wat een enorm lawaai maakt, maar het zijn maar duiven. Er komen wat beelden van jonge mensen en rituelen. Misschien is deze heuvel daarvoor in eerste instantie bedoeld geweest, als plek voor inwijdingsrituelen. De heuvel voelt aan alsof er strijd is gevoerd, meerdere keren. Ik krijg indrukken van Romeinen en andere strijders. We vinden een paaltje met een zonnewijzer, maar dat is waarschijnlijk niet erg oud. Vanaf de andere kant van de heuvel komt een tractor met een wagen gedorst graan achter zich aan. Hij stopt. Het is de eigenaar van de heuvel, een vriendelijke boer, die meteen alle angst of waakzaamheid van de heuvel verjaagt. Hij leeft in het jaar 2000. Hij vertelt dat hij vorig jaar een graancirkel op zijn veld had. We babbelen nog wat en hij geeft ons een lift op de tractor naar beneden.
- Frankenbury Camp: een punt op de leylijn.
De plaatsen op de Leylijn worden steeds moeilijker bereikbaar en te vinden. We verdwalen als we op zoek zijn naar Frankenbury Camp. Gelukkig is het een schitterend gebied. Het heeft nog iets bijzonders, het vee en vooral veel paarden lopen los door het gebied rond, dat New Forest wordt genoemd. Gods Hill, zoals het op de kaart heet, is helemaal afgezet en je moet met de auto over een soort raster, waar vee niet overheen gaat.
Uiteindelijk vinden we het pad waarover we naar Frankenbury Camp kunnen lopen, met behulp van een voorbijganger. Hij vertelt dat er in de buurt van de heuvel een groep Quakers heeft gezeten, een Christelijke sekte met strenge voorschriften. Quakers zijn na de ontdekking van Amerika in grote getale vertrokken om het nieuwe land te bevolken. Onder aan de heuvel staat een verlaten huis. Het ziet er eigenlijk nog heel goed uit, het zal een jaar of vijf geleden verlaten zijn. Er staan twee auto’s op de oprijlaan, die begroeid raken met klimop. Er staat een aantal kassen, waar nu wat varens in groeien. Blijkbaar zijn de quakers ineens vertrokken, zonder hun eigendommen te verkopen of er verder zorg voor te dragen.
Het is een heel eind lopen en het grootste deel van het pad loopt door een wei. Frankenbury Camp is een heuvel die duidelijk in lagen is opgebouwd. Hij ziet er uit alsof hij door mensenhanden is gemaakt, maar dat weten we niet zeker. Zeker is wel dat er een heleboel oude schitterende bomen staan en dat de heuvel als struikgewas hulst heeft. Ik weet niet of hulst in Engeland natuurlijk voorkomt, maar als de heuvel geen Frankenbury zou heten, was hulstheuvel een hele toepasselijke naam. Het is moeilijk om een overzicht te krijgen van de heuvel, en omdat hij helemaal is begroeid kun je vanuit de verte niet zien hoe de lagen er uitzien; die zie je alleen als je op de heuvel rondwandelt.
Er is nog geen plek op de leylijn geweest die voor mij zo heeft aangevoeld als een heiligdom, ondanks het feit dat we geen enkel gebouw, stenen cirkel of iets dergelijks vinden. Er is wel een Tumulus (grafheuvel) te vinden.
De heuvel wordt op dit moment in ieder geval niet meer als heilig beschouwd door mensen uit de omgeving en we vinden regelmatig plaatsen waar puin is gestort. De top van de heuvel is afgezet met prikkeldraad. Achter het prikkeldraad gaat de grond ineens een halve meter naar beneden. De grond ziet er daar modderig uit en er loopt geen enkel pad, zodat we ons daar maar niet begeven, hoewel juist daar het centrum van het heiligdom waarschijnlijk is geweest.
Op deze heuvel voel ik voor het eerst Druïden, en eerbied voor oude bomen. Dit is de meest moeilijk bereikbare plek geweest, maar ook de plek die voor mij het beste en het heiligste aanvoelde en bovendien energie geeft. Ik ben nog helemaal fit als we bij de auto terugkomen, hoewel we nog nooit zover hebben moeten lopen om op de plek van bestemming te komen.
- De Aardlijn als geheel.
Stonehenge is een toeristische trekpleister (700.000 toeristen per jaar), Old Sarum in mindere mate. Clearbury Hill wordt wel eens bezocht, maar wordt voornamelijk gebruikt als weg tussen akkers en een boerderij door de eigenaar. De boer ziet er bijna nooit mensen. Frankenbury Camp is moeilijk bereikbaar en wordt eigenlijk nooit bezocht. Er is wel een kindervakantiekamp in de buurt te vinden en de kinderen maken er stenen cirkels tijdens hun omzwervingen, die hebben we wel gevonden.
